Mees

kousen

2006-10-08T11:14:00.000-07:00

Buurvrouw Roos en ik doen allebei met een kind in de kar boodschappen bij de Albert Heijn. Als we klaar zijn regent het buiten zó hard dat we besluiten nog even in de Hans Textiel rond te kijken. De winkel is op de verdieping erboven dus we gaan beiden met kar en al de lift in, wat maar net past. Het is een winkel waar ik naar mijn weten voor het eerst in mijn leven rondloop. Dat ik daaraan niks heb gemist wordt mij al snel duidelijk. Muf ruikt het er, naar kleren die er al veel te lang op de hangertjes hangen omdat niemand ze wil kopen. Toch koop ik er wat, omdat ik nu eenmaal altijd wel iets weet te vinden wat tóch leuk is en ik gewoon ook heel graag íets koop. Al is het een maillot van een paar euro. Maar heus een leuke ook al is hij van de Hans. Met grappige rode balletjes onder de voeten en blauwe dikke knieën erin, zodat kruipen helemaal niet zo naar hoeft te zijn. Wat Mees overigens niet lijkt te vinden want hij doet het nog steeds… Bij de kassa betaal ik eerst mijn donkerblauwe maillot, waarna buurvrouw Roos dezelfde maar dan in het roze voor Julie afrekent. De net zo muf ogende kassajuffrouw probeert leuk te doen over onze kindjes. Tot ze “hij” zegt terwijl het over Julie gaat. Die notabene een staartje op haar hoofd heeft. Snel wil ik deze winkel verlaten om hier nooit meer terug te hoeven keren, maar ook dit mislukt. Tot drie keer toe moeten wij de lift aan onze neus voorbij laten gaan omdat we er met onze karren niet inpassen, ook al staat er maar één enkel los mens in. De neuzen die toch al zo geïrriteerd waren door de muffe weeë lucht worden dat steeds meer.

Diezelfde middag belt Roos mij om te vertellen dat de maillot een gek ding is. Dat de speciale kruipverdikking die op de knieën zou horen te zitten, ergens in Julie haar liezen zit. Ik heb Mees er nog niet in weten te hijsen dus weet van niets. Zondagmiddag loop ik met Mees in de bolderkar, mijn eigen moeder, omaMick en hond Jep te wandelen. Mees draagt zijn nieuwe maillot. We zien drie al veel grotere jongens bij het veldje waar Mick speelt met Jep. Alle drie hebben ze een stoere grotejongensfiets die Mees erg interessant vindt. Eén van de drie vraagt of Mees een jongen of een meisje is, waarop Mick antwoord dat het een jongetje is. “Hoe weet je dat dan?” vraagt het jongetje, dat zelf hooguit vijf of zes is. “Nou omdat het mijn kleinzoon is”, legt Mick uit. We lopen nog wat rond en ik besluit de nieuwe maillot van Mees nog eens op te hijsen, die constant naar beneden zakt. Mees vindt het erg grappig dus ga ik nog even door ondanks dat de dikke knieën inmiddels alweer op de juiste hoogte zitten. “Het is helemaal geen jongetje!”roept het grote kleine jongetje nu. “Want ze heeft kousen aan!” Misschien was het toch niet zo’n leuke aankoop.

losse handjes

2006-09-22T03:13:00.000-07:00

Vier, vijf, zes stapjes achter elkaar. Helemaal los. Ik ben verbaasd, verrukt en roep enthousiast: “Menno! Mees loopt los! Kom kijken, vlug!”, maar het moment is alweer voorbij.
Na het tandenpoetsen loop ik met Mees naar de kamer om papamenno een weltustenkus te brengen. Stiekem laat ik weer de kraag van zijn t shirt los, waar ik hem de laatste tijd vaker aan vasthoud om alvast te laten merken dat je ook kunt lopen met twee losse handjes. Weer loopt hij wel zeker vijf stappen los. Nu ziet ook Menno dit kleine wondertje gebeuren en is net als ik blij verrast.
Zou dit het begin zijn van wat altijd beschreven wordt als een niet meer-stil-kunnen-zitten-tijd? Dat je als moeder alleen nog maar achter je kindje aanrent om hem, en jezelf te behoeden voor dingen waar die kleine handjes ineens nu wél bij kunnen maar beter niet bij zouden moeten kunnen komen. Ik weet het niet, ik vind het nu nog geweldig en het is zeker iets waar ik al een poos naar uitkijk, een loslopende Mees…

boekenwurm

2006-09-20T03:00:00.000-07:00

Voor het slapengaan, na het wakker worden, zomaar op een willekeurig moment op de dag. Mees wil alsmaar boekjes lezen, althans ík moet ze lezen want zelf kan hij dat natuurlijk nog niet en lijkt me op deze leeftijd ook niet echt een gezonde vaardigheid.
Met een boekje in zijn ene hand komt hij aangekropen, bijna kronkelend over de grond want kruipend met maar één vrije hand is heus niet makkelijk. Wanneer ik niet druk bezig ben met stofzuigen of eten maken roep ik hem enthousiast toe “kom gaan we een boekje lezen!” waarna Mees zijn o zo lieve eigen meesgrinniklachje door de kamer laat schallen. Samen zitten we op de bank en kijken het boekje door. Mees slaat zelf de bladzijdes om. Dat gaat niet meer zoals eerder met drie tegelijk, of abrupt een eind makend aan het verhaal, nee heel rustig wordt het boekje aandachtig van begin tot eind bekeken.
Natuurlijk zijn er favorieten, al kunnen dat volgende week of morgen weer heel andere zijn. Het boerderijdieren boekje ooit gekregen van Denise is beneden toch wel één van de leukste, vooral als papamenno het leest. Die doet de dieren zo levendig na dat Mees het uitgiert van het lachen. Boven lezen we al dagenlang wel vier, vijf of zes keer per dag het boekje van kikker en varken van Max Velthuijs. Ondanks het vele herhalen van hetzelfde verhaaltje (en dat terwijl we buitensporig veel kinderboekjes hebben), of misschien wel juist daardoor, vindt Mees het elke keer weer ontzettend leuk. Gelukkig ben ik zelf ook een fervent lezer, ik las tijdens het zwanger zijn soms wel een boek per dag (zou daar Mees zijn boekenliefde vandaan komen?) en geniet ik net als Mees steeds weer van het boekjes lezen.

wakker worden

2006-09-04T23:55:00.000-07:00

“Mama!....Mama!”, hoor ik terwijl mijn ogen moeite hebben zich te openen. In mijn kamer is het nog pikdonker en het voelt alsof het zeker nog geen opstaantijd is. Ik kijk op mijn wekker, het is vroeg maar geen nacht meer, en voor ik het weet sta ik in Mees zijn kamertje. Zo overdonderd ben ik door zijn geroep. Nu is dit stemvolume geen nieuwigheid, maar wel in combinatie met een woord. Een echt woord. Mama. In plaats van het ‘mammammamam’ wat eerst in het wilde weg geroepen werd. Wat voel ik me trots. En blij. In plaats van wakker worden door gehuil is dit heerlijk opstaan. Dat mag van mij elke morgen wel.. En dan het liefst in het weekend “Papa! Papa!”

opruimen

2006-08-20T04:35:00.000-07:00

“Haal jij Mees even uit bed? Dan pak ik vast de spullen en kunnen we zo gelijk weg.”, vraag ik Menno. “Zijn kleertjes liggen ergens op de grond in zijn kamertje!” roep ik hem na. Beneden gekomen heeft Mees één sok en één schoen aan. “Die andere kon ik nergens vinden hoor” verontschuldigt Menno zich over de ene blote voet van Mees. Nu twijfel ik niet zozeer aan dat Menno de schoen en de sok niet heeft kunnen vinden, alleen twijfel ik of deze er echt niet liggen. Onder een ander rondslingerend kledingstuk of speelgoedje, die ook op de grond liggen. Netjes houden kan ik het huis niet meer zo makkelijk sinds Mees ontdekt heeft dat hij spulletjes kan verplaatsten. Menno heeft echter geen neus voor het vinden van benodigde spullen. Ook al staat het voor zijn neus, hij ziet het niet. Zin om zelf te gaan zoeken heb ik op dat moment niet, dus dan maar slippers aan. Konden we eindelijk gaan. Waarheen weet ik nu al niet meer. Maar dat we snel weg wilden was wel duidelijk.
Een dag later ruim ik de was op. Truitjes hang ik op boven de aankleedkast, broeken leg ik erin. In die la vind ik ineens een verdwaalde schoen met de sok er nog in . Mees heeft zijn best gedaan ze op te ruimen. Zo goed zelfs dat wij, ook ik na die avond ook zelf te hebben gezocht, niets hebben kunnen vinden. Nu is een kwijtgeraakte schoen niet zo erg, Mees heeft gelukkig meer dan één paar schoenen, maar zo af en toe liggen er wel heel gekke dingen op heel rare plekken. Die niet altijd even handig zijn. Maar Mees zijn manier van ordenen is voor mij nog niet helemaal begrijpelijk. Zijn tandenborstel in de prullenbak, een pen in mijn glas drinken, de tomaten in de kattenbak, de kattenbrokjes één voor één uit de poezenbakjes en dan één voor één er weer in. (Tussendoor stiekem snel één in zijn mond als ik niet oplet.)
Het verplaatsten van spulletjes, het ordenen ervan, hij vindt het geweldig. Zou hij dat van mij hebben (Menno heeft naast een zoekstoornis ook absoluut een opruim- en ordeningsstoornis. Wat moet hij blij zijn met zijn mij…)? Zou dit dan een soort aangeboren eigenschap zijn? Of is dit iets wat elk klein kind op een bepaald moment in zijn ontwikkeling doet?
Mees ruimt zelf zijn eigen luier op. Als ik hem verschoond heb weet hij niet hoe snel hij bij de emmer kan komen om de luier er in te gooien. Zo leuk als hij dat vindt. Het lieve grinniken wat hij altijd doet als hij iets heel leuk vindt klinkt ook dan door zijn kamertje. Ik geniet van mijn blije en al zo groot lijkende jongetje.
Ik krijg op mijn kop omdat de vaat uit de machine weer eens niet schoon is. “Altijd als jij hem inruimt wordt de vaat niet schoon! En moet ik alles alsnog met de hand afwassen.” zegt Menno zuchtend. Maar deze keer is het echt niet mijn inruimwijze, maar vinden wij onderin de machine een onderdeel van de mixer daar neergelegd door Mees, waardoor de watersproeier niet heeft kunnen draaien. Tja, daar had ik niet aangedacht voor het aanzetten van de vaatwasser. De sproeier bovenin controleer ik altijd, in het vervolg die onderin ook maar even nakijken.
Mees en ik eten samen ontbijt. Uit één bakje want hij wil toch alleen maar mijn eten, ook al krijgt hij een eigen bakje met precies hetzelfde erin. Ik geef Mees een hap van mijn lepel uit mijn bakje maar één van de twee blauwe bessen rolt eraf. “Mees waar is de bes, ga jij hem pakken?” vraag ik zonder echt te verwachten dat hij mij begrijpt. Mees wringt zich van mijn schoot en kruipt naar de bes. Opeten doet hij hem tot mijn verbazing niet, hij komt terug bij mij met de bes die weer netjes in mijn bakje wordt gelegd. Ik ben verbaasd over zijn handeling. Dit heb ik hem in ieder geval niet geleerd. Wat knap!

slapen

2006-08-07T06:48:00.000-07:00

Vakantie hebben, op vakantie gaan, wat klinkt dat fijn. Uitrusten, nietsdoen, lekker luieren in de zon, heerlijk eten, lezen, spelletjes doen, buiten zijn de hele dag, en vooral veel, heel veel slapen.
Vroeg opstaan. Laat in bed. Omdat het regent in een natte tent zitten. Omdat het stormt niet kunnen slapen ’s nachts. Slapen op een luchtbed dat zo schuin ligt dat hoe je er ook op liggen gaat, je altijd één kant op rolt. Een angst creëren voor de rode mieren die overal in en om kruipen en je venijnig bijten zodra je per ongeluk op ze gaat zitten, of een kledingstuk aan trekt waar één van de miljoenen die er bij ons leken te wonen, juist een plekje had gezocht, wat je natuurlijk niet had gezien omdat de mieren wel vreselijk hard bijten maar toch heel klein zijn. Dit was meer de realiteit van de vakantie deze zomer.
En toch, ondanks dit, het was heerlijk, ik heb genoten. Lekker met z’n drieën weg, Menno, Mees en ik. Samen in ons oranje busje op weg naar Normandië, 720 kilometer rijden. Naar het zo ontzettend mooie plekje bij Rob en Emmy, waar we al meerdere zomers hebben doorgebracht, en ondanks het onstuimige weer en de rode mieren, het elk jaar weer fijn vinden. Zoals ook deze zomer.

De heenreis zouden we ’s nachts maken. Misschien dat Mees dan een beetje slapen zou, dachten we. Natuurlijk was dit weer een van mijn naïeve gedachten. Mees was zo onder de indruk van de reis, het busje en de lichtjes buiten, dat hij om zich heen bleef kijken. Van 3.30 ’s nachts tot wel 10.30 ‘s morgens. Pas toen viel hij in slaap, en ondanks het lange wakker zijn bleef het bij een hazenslaapje. Zoals alle autoslaapjes die volgden deze vakantie.

Onderweg slapen in de auto. ’s Nachts slapen in campingbedje in het busje. Overdag slapen in het campingbedje in het busje. Alle slaapjes waren kort en veel onrustiger dan thuis. Elke avond werd Mees na drie kwartier slapen wakker en wilde met geen mogelijkheid meer slapen. De eerste paar avonden probeerden we nog onvermoeibaar het ritme van thuis vast te houden. Zonder enkel succes probeerden we Mees weer in slaap te krijgen wanneer hij wakker werd. Troosten, neerleggen en gedag zeggen. Twee uur lang hielden wij dit vol. Alsmaar zagen we weer een armpje het gordijntje opzij duwen en dat kleine hoofdje boven de bedrand uitsteken. Toen was het genoeg. Dit moest anders. Zo werden de avonden voor ons alle drie niet leuker. Voortaan haalden we Mees direct na het wakker worden uit bed en gingen met hem wandelen. Langs de mooie groene paadjes in Urville. Kijken bij de koeien en de ezels wat Mees geweldig vond.

Bij het zien van de beesten vanuit de verte riep hij al “Oh! Oh!”, en zat met een glimlach te kijken naar hoe de beesten langzaam naderden.

Ook het doorslapen wat thuis zo goed gaat de laatste maanden, deed Mees niet meer. ’s Nachts om twee uur heel hard gaan huilen. Of om vijf uur. Of allebei. Omdat ik niet wilde dat onze buren in de tent ook wakker zouden worden van ons onrustige jongetje trokken we Mees, na één keer tevergeefs proberen hem weer te laten gaan slapen, direct het busje uit en namen hem bij ons het kleine tentje. Waar hij helaas alleen maar harder begon te huilen. En dan ook om zeven uur alweer wakker zijn. Erg uitgerust raakten wij niet deze vakantie.

Ook overdag hielden wij ons niet meer aan het slaappatroon dat Mees thuis had. Als we iets leuks wilden doen dan gingen we, desnoods zonder slapen. Het ging redelijk goed, Mees vond bijna alles leuk. Naar de markt gaan, naar het strand gaan, boodschappen doen bij de enorme supermarkten, drankjes drinken op een terras, de was doen in de wasserette, zwemmen in het kleine zwembadje, spelen met andere kindjes. Maar, eind van de vakantie was het duidelijk merkbaar dat Mees moe was van de vakantie.

Huilen, huilen, huilen. Niets was meer leuk. Helaas ook het terugrijden naar huis niet. Wat op de heenweg juist zo goed ging. We kregen ook nog pech met het busje. Het stopte pardoes met rijden. De berm in dan maar snel voor we ook nog overhoop gereden zouden worden. Veder rijden ging niet meer dus moesten we wachten tot we met bus en al thuis gebracht zouden worden, wat de volgende dag pas kon. De vakantie duurde daardoor nog een dag langer. En ik verlangde zo naar huis. Lekker weer in ons eigen lekkere bed slapen. En Mees weer in zijn eigen bedje in zijn eigen kamertje. En

weer uitrusten en bijkomen van de vakantie…

in de schommel

2006-07-14T10:49:00.000-07:00

Mees is weer beter. Eigenlijk al een beetje toen de koorts weg was. Maar gister was dat mooie mollige lichtroze lijfje voor het eerst weer zonder vlekjes. Een mooi jongetje bleef het ondanks alle klein rode bultjes, maar ik zie mijn kleine boef toch liever zo, mooi en gaaf als een pasgeboren kindje. Dan heb ik tenminste het idee dat hij gezond is. Ook al kan dat soms misschien een illusie zijn, nu weet ik in ieder geval zeker dat hij het weer is. Hij lacht weer en is weer ondeugend, gilt en kletst weer honderduit, trekt alle spullen weer van de planken in de keuken waardoor de hele keukenvloer vol ligt met allerhande keukenbenodigdheden, die ik gelukkig op dat moment niet nodig heb en pas opruim als Mees allang in bed ligt. Soms vind ik een cdhoes in de afwasmachine of een slaapknuffel in het bad. Het zal vast niet lang meer duren voor ik eens echt iets kwijt ben wat Mees op een heel verassende plek goed heeft weten op te bergen.

Mees pakt al zijn lievelingsspeeltjes er weer bij, de door opa toek gemaakte loopkar, de van oma mick gekregen duplo-olifant, en de kinderliedjes die hij zo graag luistert. Mees wijst met zijn kleine vingertje richting de cdspeler, ik weet inmiddels dat ik deze dan aan moet zetten, waarna de vrolijke kinderdeuntjes door de kamer klinken. Mees kruipt zo snel als hij kan met een blij gezichtje naar de box met muziek om daar zijn eigen dansjes uit te voeren., waar ik steeds heel hard om moet lachen.

Ook grotemensendingen zijn erg geliefd. Alles wat knopjes heeft is leuk, de telefoon, papa’s rekenmachine, lichtknopjes, stoplichtknopjes, en de knopjes op pinapparaten in winkels. Of de verkoopsters van de winkels het gedruk van Mees op de knoppen en het daaruitvoortkomende gepiep net zo leuk vinden als hij betwijfel ik maar dat is voor Mees van geen enkel belang.
Mees heeft één speeltje dat hij zelfs toen hij ziek was heel leuk bleef vinden. Zijn schommel, een verjaardagscadeau van Denise en Michael. Vanaf het moment dat Menno de schommel midden in de kamer had opgehangen wilde Mees er steeds in. Elke dag weer. Met alweer dat kleine eigenwijze wijsvingertje maakt hij duidelijk wat hij wil. In de schommel. Met zijn zieke slappe lijfje wilde hij om de haverklap erin getild. Lekker wiegen, wiebelen en hangen in het schommelende houten stoeltje. Wat een goed cadeau!

ziekte?

2006-07-10T04:07:00.000-07:00

Geen koorts meer deze morgen, maar in plaats daarvan een lijfje vol kleine rode vlekjes. Toen ik Roos laatst sprak over Mees zijn koorts vroeg ze me of hij geen rode vlekken had. “Nee hoor, alleen koorts. En hij is zelfs ondanks de koorts nog vrolijk”, zei ik. Zorgen maken was niet nodig begreep ik. Maar de rode bultjes die ik vanmorgen op dat kleine lieve jongetje zag zitten deden mijn hypochondrische bezorgdheid, die ik ongetwijfeld van mijn eigen vader heb geërfd, gelijk in veelvoud terugkeren.

Ik hing nog geen minuut later aan de telefoon met papamenno. Overal zitten rode vlekken! Mees heeft een ziekte! Ik moet naar een dokter!”, riep ik uit. Gelukkig is papamenno een rustige nuchtere man die mijn overmatige bezorgdheid vaak snel weet te sussen. Neem een taxi en rijd naar de dokter, was zijn advies. In alle snelheid die ik maken kon met een huilend kindje op mijn arm, zocht ik snel alle benodigde spullen bij elkaar, waarna ik me bedacht dat ik misschien wel eerst een dokter moest gaan bellen. Onze eigen vertrouwde doktersassistente was met vakantie net als onze eigen vertrouwde dokter, al zal het niet samen zijn, waardoor ik een vreemde vrouw aan de lijn kreeg. Gelukkig kunnen vreemde vrouwen ook heel aardig zijn en had ik het geluk dat deze dat was. Ze begreep mijn bezorgdheid volkomen. Langskomen was niet nodig, de bij elkaar gezochte spullen konden weer uit de tas.
De zesde ziekte heeft Mees volgens de vreemde aardige vrouw. Niets ernstigs, niets om me zorgen over te maken. De rode bultjes zullen na een tijdje vanzelf verdwijnen. Als de koorts terugkomt en lang aanhoudt, dan pas moeten we komen en wordt Mees onderzocht. De zesde ziekte, Mees zijn eerste echte kinderziekte. Een onschuldig virus dat vanzelf over gaat. Het begint met hoge koorts die na drie tot vijf dagen snel daalt, waarna rode vlekjes ontstaan. De vlekjes jeuken niet en verdwijnen na een of twee dagen.

Ik hoop maar dat de aardige vreemde vrouw gelijk heeft….

ziek

2006-07-08T03:45:00.000-07:00

“Denk je dat ik Mees wakker moet maken vannacht?”, vraag ik zowel mijn moeder als buurvrouw Roos. Een nogal opmerkelijke vraag uit mijn mond, ik ben juist zo blij dat we na maanden ‘s nachts meer naast dan in bed te hebben doorgebracht eindelijk doorslapen, was het niet zo dat Mees ziek is en meer dan 39 graden koorts heeft. Beiden geven een tegengesteld antwoord. Lekker laten slapen adviseert de één. Voor je zelf gaat slapen nog een keer gaan kijken en temperaturen, zegt de ander.
De vraag blijkt overbodig te zijn geweest. Mees wordt bijna elk uur zelf wakker. Wat had ik dan gedacht, dat een ziek kindje zomaar de hele nacht zou slapen alsof er van koorts geen sprake is? Nu ik hier zit te tikken, en ik me voel alsof ik de hele nacht in het café heb gezeten, moet ik lachen om mijn eigen naïviteit. Maar met een kindje dat pas voor de tweede keer koorts heeft ben ik natuurlijk nog geen ervaren ziekenverzorgende. Wist ik veel. Wat ik wél weet is dat ik geluk heb dat Mees in zijn veertien maanden pas voor de tweede keer ziek is.

eigenwijs

2006-07-04T06:39:00.000-07:00

Volgens het boek Oei, ik groei! (Hetty van Rijt en Frans X. Plooij) komt de volgende sprong in de mentale ontwikkeling van Mees eraan. Lief en leed rond 64 weken ofwel bijna 15 maanden, heet dit hoofdstuk. Dat klinkt gelijk al niet veelbelovend. Je kunt je aanmelden via internet om op de hoogte te worden gehouden van de ontwikkelingsmomenten die komen gaan. Omdat ik mijn nog niet pratende Mees natuurlijk zo goed mogelijk wil proberen te begrijpen en dit boek denkt daar aan te kunnen bijdragen, lees ik na het ontvangen van de gratis sprongenwekker, zoals de oeiikgroeimensen dit noemen, braaf elk hoofdstuk dat van toepassing is. Of ik echt alle beschreven informatie wil weten betwijfel ik tijdens het lezen ervan telkens weer. Zo wordt in dit hoofdstuk beschreven dat Mees terecht komt in de wereld van principes. Leerde hij tijdens zijn vorige sprong dat de wereld bestaat uit programma’s, het gaan begrijpen wat het onder andere is om de was te doen, je aan te kleden en te eten. Ik denk bij het woord programma gelijk aan iets dat ik graag op televisie zou willen zien en niet aan hoe ik mijn eten eet of mijn was doe, maar ik zou ook een volleerd sprongermaakster moeten zijn. Tijdens deze sprong leert Mees ook dat er bepaalde manieren zijn om een programma uit te voeren. Hij kan dus kiezen of hij het op de ene of wel de andere manier wil doen.

Het leren van iets nieuws gaat volgens het boek gepaard met verwarring, de wereld lijkt ineens heel anders dan aanvankelijk werd gedacht. (Dat ik hier ook nogal eens last van lijk te hebben baart me de nodige zorgen. Heb ik soms een sprong, of meerdere, gemist? En komt dat ooit nog goed? Moet ik nu, op dertigjarige leeftijd mijn eigen gemiste sprongen leren van mijn bijna veertien maanden oude jongetje?) Kleine kinderen raken door al deze nieuwigheden van slag, zo beschrijft het boek. Sneller huilen, slechter slapen, slechter eten, alsmaar bij mama willen zijn, eenkennig zijn, jaloers zijn, niet alleen willen spelen, nachtmerries hebben, zich babyachtiger gedragen, last hebben van driftbuien. Dit is slechts een opsomming van de reacties op de nieuwe wereld van de principes. Wat het precies inhoudt om de wereld volgens principes te kunnen bekijken is, wat ik ervan heb begrepen, dat je kindje snapt dat hij keuzes kan maken. Dat je lief kan lachen, maar ook hard kan gillen als je iets voor elkaar wilt krijgen. Dat je kruipend naar je speeltje toe wilt gaan, of als dat al kan, lopend.

Nu heeft Mees inderdaad sinds kort ontdekt dat zijn stem verschillende volumes heeft. Hij probeert dit gedurende de dag volop uit, soms komt er zo’n geluid uit dat kleine mondje dat Menno en ik elkaar niet meer kunnen verstaan. Nu heeft Menno het op dit moment zo druk dat er van praten toch nauwelijks iets komt, dus verstoord Mees met zijn gillen nu vooral de telefoongesprekken die ik voer. Het meest opvallend vind ik dat hij de laatste tijd inderdaad heel duidelijk lijkt te weten wanneer en hoe hij iets wil. Nog eigenwijzer dan hij al was. Als we aan het eten zijn wil hij zelf met zijn vorkje of lepeltje eten. Zelf opscheppen of prikken lukt nog niet, maar het in zijn mond stoppen kan hij al heel goed. Maar, als ik de lepel of de vork klaarleg met wat eten erop of eraan zodat hij zelf kan happen, is dat niet goed genoeg. Mees wil doen zoals ik het doe. Alles zelf, dus ook het prikken of opscheppen, ook al is dat nog te moeilijk. En prik ik bijvoorbeeld eerst de kers en wil Mees eerst de braam, dan is het ook niet goed, het door mij geprikte stukje fruit moet eraf en het door Mees geprefereerde stukje eraan.

Trappenlopen doet Mees al een tijdje heel goed. De eerste keer verbaasde ik me over zijn handigheid hierin, want iets dat je nooit eerder hebt gedaan en dan al zo goed lijkt te snappen, vind ik best heel erg knap. Ik heb hem honderduit geprezen over zijn nieuw verworven kundigheden. Nu hij dit zo goed kan laat ik hem iedere avond voor het naar bed gaan zelf de trap op klimmen. Doe ik dit niet, dan wringt hij zich uit mijn armen want hij wil het zelf doen, Maar sinds kort (zou het door de sprong komen?) wil Mees niet zomaar meer de trap op zoals hij dit zo handig deed. Nee, met één handje aan de leuning, net als mama, wil hij. Dat zijn armpjes hier nog veel te kort voor zijn, en hij als hij de leuning eenmaal vast heeft niet meer met zijn voetjes bij de treden kan, lijkt hem niet te deren. Desnoods hangt hij met beide handjes aan de leuning, als hij hem maar vasthouden mag. Ook hier moet ik hard om lachen, ook al duurt het traplopen hierdoor nu wel vijf minuten in plaats van vijf seconden. Als Mees zijn eigenwijsheid door de nieuw ontdekte principes nog meer lijkt te zijn toegenomen, wat ik nu nog heel leuk vind, en hij verder vooralsnog geen last lijkt te hebben van alle andere beschreven reacties, moet ik het boek misschien maar weer gauw aan de kant leggen en het door mij gelezen hoofdstuk maar weer snel proberen te vergeten. En toch weet ik nu al dat wanneer er een nieuwe mail komt om de sprongenwekker aan te kondigen, ik het boek er toch weer bij pak en het betreffende hoofdstuk weer van begin tot eind lezen zal.

nieuw T-shirt

2006-06-27T10:31:00.000-07:00

Mees heeft een nieuw T-shirt. Alweer, want zo bijzonder is dat eigenlijk niet. Was ik voor ik zwanger raakte graag aan het winkelen om mijn eigen kledingkast nog voller te hangen dan hij al hing, kocht ik het liefst van al mijn toen nog zelf verdiende geld kleren, nu heb ik al in geen maanden iets nieuws voor mezelf aangeschaft. Vooral in bepaalde winkels zocht ik graag, waar ik bij elkaar stapels floddertruitjes voor teveel geld kocht, waarover Menno mij herhaaldelijk toelachte en vervolgens uitriep “leuk hoor, het zal je vast prachtig staan, maar als je het één keer wast heb je daarna niets meer!” Nu was het niet deze vermanende uitspraak van Menno die mij tot een floddertruitjeskoopstop heeft bewogen, nee, het was de geboorte van mees.
Sinds mees geboren is, of zelfs al voor hij geboren was, winkel ik alleen nog maar voor hem. Al die kleine lieve kleertjes, ik kan ze niet weerstaan als ik ze zie liggen, alsof het de lekkerste taartjes zijn die me aan liggen te kijken en lijken te zeggen “door jou wil ik gegeten worden, koop me, koop me!”. Natuurlijk kan ik de leuke winkels gewoon voorbij lopen en de andere kant opkijken om niet in de verleiding te komen naar binnen te gaan, maar zodra ik een boodschap moet doen word ik als een magneet de leuke winkeltjes ingetrokken. Alleen maar even rondkijken, bedenk ik alvorens de drempel over te stappen, maar nee, mislukt! Als ik buiten kom loop ik toch met een tasje in mijn handen. Een T-shirt, een broekje, een mutsje, sokken, een speeltje, je kunt het zo gek niet bedenken of ik denk het toch echt heel erg nodig te hebben.
Had ik nu maar een heel onaardige man, die mij, thuis gekomen boos zou toespreken, of een heel arme man, die helemaal niet genoeg geld zou hebben voor al die onnodige aankopen, zo een waarbij je zelf nog sokken stoppen moet en de onderbroeken en hemden gedragen moeten worden door volgende broertjes of zusjes, maar helaas ik heb een heel lieve man met tot nu toe genoeg geld voor al die leuke kleertjes waar mees nu steeds in rond loopt. Gelukkig maar.

zonder papa

2006-06-25T01:47:00.000-07:00

“Weet je zeker dat je niet mee gaat” vraagt Menno mij voor de tiende keer. Nee, ik weet het niet zeker. Maar hoelang kan een mens twijfelen? Zo lang tot er geen beslissingsmogelijkheid meer voor je is. Omdat er simpelweg te lang getwijfeld is. Zelfs de man van het grote huis in frankrijk, waar het 3-daagse reisje naar toe zou gaan, kan mij niet overtuigen tóch te komen wanneer hij mij daar speciaal vanuit frankrijk tot drie keer toe over belt. Al zouden tien mannen met zwoele stemmen mij bellen en mij de beste champagne, het lekkerste eten en het mooiste weer beloven, ik ben niet over te halen. De beslissing is genomen. Toch. Ik blijf thuis. Bij mees. Want daar was het allemaal om te doen. Ik kan hem niet alleen laten. Hoe fijn ik het ook vind om een paar dagen met de papa van mees samen te zijn. Maar dat is sinds mees’ geboorte niet meer gebeurd.

“Joh Tes, er zijn zoveel moeders die hun kind al met twee maanden bij een oppas achterlaten. Mees is al dertien maanden…” zeggen verschillende mensen tegen me, ook Menno. Mees is inderdaad zo klein niet meer. Het alleen laten zal voor hem ook ongetwijfeld minder problemen met zich meebrengen dan voor mij. Maar ik kan het niet. Echt niet. Ik vraag me meerdere malen af of Mees nu niet een sneuïg moederskindje wordt, omdat ik hem niet los kan laten. Ben ik dan nu een slechte moeder? Ontneem ik hem niet allerlei leuke nieuwe dingen, nieuwe ervaringen en indrukken? Dingen die ik mijzelf in ieder geval wél ontneem door niet mee te gaan en eens te kijken in een wereld vol overdadigheid, luxe en decadentie. Een wereld die ik niet ken, maar toch een beetje kan meebeleven door de smsen die ik achter elkaar ontvang van de papa van mees.

Natuurlijk missen we hem, het huis voelt best heel leeg met twee in plaats van drie mensen. Toch doe ik mijn best om het hier ook leuk te hebben, en heb ik gister zelfs hier in Nederland een beetje Frankrijk gevoeld toen ik bij de ouders van Roos, de mama van Mees’ vriendinnetje Julie, op het Fransogende dakterras echte franse wijn dronk en franse geitenbrie at. Het was gezellig. Zo gezellig zelfs dat roos en ik thuis gekomen nog geen genoeg hadden van de gezelligheid. Maar met allebei thuis een kindje in bed konden we geen van tweeën weg. Dan maar samen op straat met een kop door de mama van Julie gemaakte koffie. Voor de deur van Roos doet onze babyfoon het nog net en zo konden we toch nog een uur of twee langer keuvelen over babykleertjes, huilen, eten en slapen. Maar, hoe gezellig de dag ook was, de papa van mees blijf ik missen...

mees zijn eerste weblog.

2006-06-23T13:29:00.000-07:00

" Het koste even maar nadat Mees vandaag zelf achter de computer is gekropen en hier zo blij van werd, ben ik als mama van Mees overstag gegaan. Gevolg ik doe mee aan de babylogs. Mees heeft zijn eigen weblog, zodat eindelijk iedereen mee kan genieten, van de dingen waar ik iedere dag van mag genieten.", schrijft Roos onze buurvrouw alsof ik het ben.

Waarom ik nou niet ook een babyblog maak, vraagt ze me steeds. “Maar wat is dan een blog?” vraag ik Menno nog voor ik weer klink als een enorme sufferd. Een weblog, een soort dagboekje op internet, vertelt hij mij. Aha, dus dat is het. Ik vind een blog een rare naam voor iets wat eigenlijk weblog heet. In mijn totale computerwereldonwetendheid had ik dat nooit geweten of kunnen bedenken.
En toch is hij er nu, een weblog voor mees. Voor een moeder die houdt van oude spulletjes, het liefst heel oud en een beetje versleten zelfs, is een elektronisch dagboek een hele innovatie. Een dagboekje met vellen papier die door het vele bladeren en lezen omkrullen, en misschien zelfs een beetje scheuren. Waar je zo lekker aan ruiken kunt. En je neus tussen stoppen kunt. En onder je kussen leggen kunt omdat het zo’n fijn oud boekje is. En fijne oude boekjes met zorg behandeld moeten worden. Maar met mijn laptop onder mijn kussen gaan slapen vind ik ineens een heel veel minder aantrekkelijk idee. Bovendien is een oude versleten laptop ook een stuk minder handig. Zo een waar de spatietoets niet meer van werkt, omdat een klein jongetje deze er met zijn kleine vingertjes vanaf getrokken heeft, waardoor je na elk woord te hebben getypt met veel kracht en moeite op een soort uitstekend rubbertje moet drukken om toch nog leesbare tekst op het scherm te krijgen.
Gelukkig heb ik sinds kort een nieuwe laptop en kan ik weer moeiteloos alle woorden tikken die er in mij opkomen. Wat ik in het vervolg dus doe op de blog van mees. Het oude roze lekker ruikende tastbare dagboekje bewaar ik met grote zorg op een heel speciaal plekje. Het ligt te wachten tot mees straks zelf groot genoeg is om er zijn neus in te stoppen…